استاد سخن، سعدی، می فرماید

قلم به یاد تو در مشت من نمی گنجد
که دیر شد که نرفتست در دوات امید
تو را دوات سیه کرد روزگار و هنوز
مرا ز چشم قلم می رود مداد سپید

اینو پست می کنم که به خودم یاد آوری کنم ادب داشتن یک جور مکانیسم کنترل اجتماعی هست که تقریبن همه توش شرکت می کنند و پلیس خود گماشته می شوند تا آزادی رو از خودشون و دیگران بگیرند. پایان

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s